Na oddziale nowy pacjent: lekarz pediatra. Dostaję od Igi strzępki zdarzeń rodzinnych, opowieści ze studiów i pracy. Historie uratowanych dzieci oraz tych, którym nie udało się pomóc. – Pamiętam Wiktorka, miał pięć lat i doskonale wiedział, że do końca życia będzie jadł przez rurkę. Pamiętam jego mamę – spokojną, uśmiechniętą. Życie z rurką i rychła śmierć wydawała mi się wtedy czymś przerażającym. Nie miałam jeszcze wtedy Czytaj dalej

Widujemy się od kilku tygodni w przelocie, pytam co potrzeba. Potrzeba niewiele. Czasem świeżej herbaty w czystym kubku, przymknąć drzwi, pomóc przygotować się do obiadu. – Jeszcze sam, dziękuję. Dopiero niedawno: – Pomoże mi pani usiąść? Siadamy. – Na wieszaku jest szlafrok, proszę mi go narzucić na ramiona. Jeremi przygarbiony, chude nogi zwisają z łóżka, broda oparta o mostek. – Ciężki dzień? – Czytaj dalej

Gościmy w domu ekipę telewizyjną. Bo jestem mamą wcześniaka, któremu pomagał sprzęt zakupiony przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Bo trochę mnie w mediach i jakoś łatwiej dotrzeć. Bo zazwyczaj – kiedy wiem, że warto – decyduję się mówić.  – Tysiąc trzysta gramów, stan ciężki, dwa wylewy, dziurka w sercu, chore płuca i oczy, respirator, inkubator. Pokazuję zdjęcia. I przeskok z OIOMu : pierwszoklasista wygrywa szkolny Czytaj dalej